Leibomen dragen meer fruit

Water
Water, ik zit in een boot
en roei met de riemen die ik heb.
Mist, ik laat me met de stroming meegaan.
Er doemen schimmen op. De wereld achter een sluier.
Ik zie hun ogen, ze kijken me aan en tonen, heel even, een ziel.
Dan sluiten ze, naar binnen, dimmen.
Stilte.
Nu vogelgeluiden, ze maken wind met veren
vvvvvvvvv
vvvvvvvvvvvvvv
Ik voel een leeuw in mijn buik brullen.
Walvis geeft antwoord, het lied van gekende oceanen.
Magie,
Flarden van verhalen vervliegen in zonlicht.
Ik zit in een koloriet die je alleen kunt voelen,
en bereik de kust.

---

Inleiding

Tijdens een vaartocht op een boot van een Nederlands echtpaar die vriendschap heeft gesloten met een groep dolfijnen en walvissen rondom het eiland Tenerife, en de gewoonte heeft ze een aantal weken per jaar met gasten te bezoeken, uitte een van de opvarenden haar woede en frustratie over de recente slachting op de Färöer-eilanden onder grienden. Mijn zuster en ik deelden haar gevoelens van verdriet en schaamte en we voelden een diep mededogen met deze prachtige wezens. Er was een geweldige muziekinstallatie aan boord, en met de buik van de boot als klankbord droeg het geluid ver onder water. We speelden de Gayatri-mantra voor ze. Een heel oud gezongen gebed, in het Sanskriet.

Om Bhur Bhuvah Svah
Tat
Savitur Varenyam
Bhargo Devasya Dhimahi
Dhiyo Yonah;
Prachodayat

Onmiddellijk doken er een aantal grienden op uit die onmetelijke Atlantische Oceaan, en urenlang hebben ze onder en naast de boot gezwommen, zichtbaar genietend van de klanken. Er was zelfs een moeder met een heel jonge baby, die vol vertrouwen naast de boot dreef, alsmede vele volwassen dieren. Wij zaten sprakeloos aan boord, en voelden ons opgenomen in hun wereld, een onvergetelijke ervaring. Diezelfde nacht werd ik in mijn hotelkamer bij de haven gewekt door het bewustzijn van de leiders van de groep, met het vriendelijke verzoek het volgende te noteren;

Het antwoord van de grienden

Ja, wij kennen angst en pijn zoals jullie.
Maar wij hebben wel grote kennis van de overgang en we laten ons stoffelijk lichaam makkelijk los om over te glijden. Wij walvissen hebben zodoende geen relatie met wat jullie trauma noemen. Wij laten de stervenservaring los. Wij hebben kennis van het leven in het huidige moment, dat is het leven voor ons.
Wel voelen we een gemis als onze aantallen afnemen. Het geeft ons dan de ervaring van het intensiveren van onze taken. Het zingen en weven van de energiefrequenties van de moeder aarde. Wij zwemmen deze lijnen om ze ‘geladen’ te houden.
Wij walvissen zijn wezens van het hart. Hierin bezitten we grote kracht. Het is onze keuze deze kracht in te zetten voor het bijeenhouden van de hartsverbindingen. Hieruit vloeit voort dat we onze kracht niet gebruiken voor het schaden van ander leven. Al het leven is bijzonder heilig voor ons.

Wij als deze familiegroep grienden hebben als specifieke taak gekozen om deze hartsverbindingen bij mensen en andere wezens te openen of te intensiveren. Wij hebben jullie hulp nodig voor het bijeenhouden van de hartsenergie van de aarde nu we minder talrijk zijn als voorheen. Wij walvissen hebben kennis van de energie toen de hemel op aarde was en wij walvissen werken graag samen met alle wezens die zich op de terugkomst van deze energie verheugen. Wij verheugen ons ook. Bij de eerdere toestand van de hemel op aarde zijn de zaden geplant en het is aan ons alle wezens om deze gezamenlijk tot bloei te laten komen. Deze zaden zijn geplant in de harten van alle wezens en ze geven zolang we onze harten volgen die richting aan van het weven van het patroon van balans en het perfecte evenwicht tussen het mannelijke en vrouwelijke principe. Dat is wat hemel op aarde betekent. Dit verklaart ook aan jullie waarom wij graag werken met de vrouwelijke kant van jullie soort. Als we jullie roepen door de zaden in jullie hart doet dit jullie verlangen om je diepste hartenwens te volgen en zodoende de balans te herstellen. De zaden geven aan dat het paradijs ons nooit heeft verlaten.
Wij geven je het beeld van het bloeien van wat jullie noemen een zee-anemoon die als een hart open en dicht gaat en zo de universele energie doorstroomt, en deze energie de hartskwaliteit meegeeft.
Help ons, en onze broeders en zusters olifanten en de grootmoeder spin, die op het vaste continent onze taak delen. Volg de vreugde van je hart en wees zo een vruchtbare grond, voed je zaad en breng jezelf tot bloei.

Dank jullie voor jullie lied, als wij dit horen weten we dat er onder jullie zijn die onze kennis delen, en dit geeft ons grote troost en vreugde.

Aldus opgeschreven door Marijke Sjollema op 22 oktober 2008, Acantilado de los Gigantes, Tenerife.